Μια ταινία που κινείται ανάμεσα στο δράμα, την ειρωνεία και την αυτομυθοπλασία, εξερευνώντας τη λεπτή και συχνά επώδυνη γραμμή όπου η ζωή μετατρέπεται σε ιστορία και η ιστορία επιστρέφει για να φωτίσει τη ζωή.
Η ταινία αφηγείται δύο παράλληλες ιστορίες. Η πρώτη μας μεταφέρει στον Δεκέμβριο του 2004 και στην Έλσα, μια σκηνοθέτιδα διαφημίσεων που, βυθίζεται στη δουλειά προσπαθώντας να αποφύγει το πένθος για την απώλεια της μετέρας της. Μια κρίση την αναγκάζει να σταματήσει και να ταξιδέψει στη Λανθαρότε. Εκεί, μέσα σε λίγες ημέρες, οι σχέσεις, οι απώλειες, οι επιθυμίες και οι προσωπικές ιστορίες των ανθρώπων γύρω της αποκτούν νέα σημασία. Η δεύτερη ιστορία εκτυλίσσεται στο 2026. Ο Ραούλ, ένας καταξιωμένος σκηνοθέτης και σεναριογράφος που περνά δημιουργική κρίση, αρχίζει να γράφει μια ιστορία που, σταδιακά, αποκαλύπτεται πως είναι η ιστορία της Έλσα. Οι δύο ήρωες γίνονται οι δύο όψεις του ίδιου προσώπου, σε ένα παιχνίδι καθρεφτισμών όπου η πραγματικότητα και η μυθοπλασία μπλέκονται επικίνδυνα.
Η αυτομυθοπλασία (σκηνοθετικό παιχνίδι του Αλμοδόβαρ) λειτουργεί ως τρόπος να μιλήσει για τη μνήμη, την απώλεια και την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας. Η ζωή γίνεται πρώτη ύλη για την τέχνη και η τέχνη επιστρέφει για να ξαναγράψει τη ζωή.
Με τα γνώριμα έντονα χρώματα, την προσεγμένη mise-en-scène, τη μουσική του Alberto Iglesias και τη φωτογραφία του Pau Esteve Birba, ο σκηνοθέτης δημιουργεί έναν κόσμο όπου το καθημερινό αποκτά μια σχεδόν ονειρική διάσταση. Το μελόδραμα συνυπάρχει με το χιούμορ, η υπερβολή με την τρυφερότητα και η τραγωδία με την επιθυμία για ζωή.
Σκηνοθέτης
Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ γεννήθηκε το 1949 στην Καλθάδα ντε Καλατράβα της Λα Μάντσα και από τα νεανικά του χρόνια εγκαταστάθηκε στη Μαδρίτη, όπου συμμετείχε ενεργά στην πολιτιστική έκρηξη της Movida. Αυτοδίδακτος κινηματογραφιστής, ξεκίνησε γυρίζοντας ταινίες σε Super-8, ενώ παράλληλα ασχολήθηκε με το θέατρο, τη μουσική και τη συγγραφή.
Με ταινίες όπως «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», «Μίλα της», «Όλα για τη μητέρα μου», «Κακή εκπαίδευση», «Volver» και «Πόνος και δόξα», έγινε ένας από τους σημαντικότερους δημιουργούς του σύγχρονου παγκόσμιου κινηματογράφου. Το Όλα για τη μητέρα μου του χάρισε το Όσκαρ Καλύτερης Διεθνούς Ταινίας, ενώ το Μίλα της το Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου. Στις Κάννες τιμήθηκε μεταξύ άλλων με το Βραβείο Σκηνοθεσίας για το Όλα για τη μητέρα μου και το Βραβείο Σεναρίου για το Volver.
Ο κινηματογράφος του χαρακτηρίζεται από έντονα χρώματα, μελόδραμα, μαύρο χιούμορ και, κυρίως, από σύνθετους γυναικείους χαρακτήρες. Οι ιστορίες του κινούνται συχνά γύρω από την επιθυμία, την απώλεια, την ταυτότητα, την οικογένεια και τη μνήμη, μετατρέποντας το προσωπικό σε βαθιά κινηματογραφική εμπειρία. Το 2006 τιμήθηκε με το Βραβείο Πρίγκιπα της Αστούριας για τις Τέχνες, ενώ το 2019 έλαβε τον Χρυσό Λέοντα για το σύνολο της καριέρας του στο Φεστιβάλ Βενετίας.
