Όπως επισημαίνει ο ΟΦΥΠΕΚΑ οι αρχαιολογικοί χώροι της Ελλάδας είναι μοναδικοί θύλακες φυσικού πλούτου και βιοποικιλότητας, όπου η πολιτιστική κληρονομιά συνυπάρχει αρμονικά με το φυσικό μας περιβάλλον, ενώ για τη Νικόπολη επισημαίνει ότι λόγω της σημασίας της για τη βιοποικιλότητα, η ευρύτερη περιοχή έχει συμπεριληφθεί στο δίκτυο Προστατευόμενων Περιοχών Natura 2000 (GR2110001).

Ανάμεσα στα 453 είδη που καταγράφηκαν συγκαταλέγονται:

9 είδη χειροπτέρων (νυχτερίδων) ανάμεσα τους η μεγάλη εντομοφάγα νυχτερίδα Τρανορινόλοφος (Rhinolophus ferrumequinum), η οποία οφείλει την ονομασία της στη χαρακτηριστική μορφολογία του ρύγχους της. Το όνομα του γένους έχει ελληνική ρίζα (ρίνα + λόφος), ενώ το δεύτερο συνθετικό του ονόματος του είδους προέρχεται από τα λατινικά (ferrum = σίδερο και equinum = του αλόγου, δηλαδή πέταλο).

Η Μεσογειακή χελώνα (Testudo hermanni) η οποία διατηρεί έναν εύρωστο πληθυσμό στην περιοχή

Ο Τυφλίτης (Pseudopus apodus), μια μεγάλη άποδη σαύρα με συνολικό μήκος που μπορεί να φτάσει το 1,40 μ., αν και συνήθως δεν ξεπερνά το 1,20μ. Πρόκειται για το μεγαλύτερο είδος σαύρας της Ευρώπης.

Η Οχιά (Vipera ammodytes), από τα πλέον κοινά είδη φιδιών της χώρας που φέρει δηλητήριο με το οποίο θανατώνει τη μικρόσωμη λεία της που αποτελείται από τρωκτικά, σαύρες και πουλιά.

Ο Λευκός πελαργός (Ciconia ciconia), μεταναστευτικό είδος που διαχειμάζει στην Αφρική, περνά την ανοιξιάτικη και θερινή περίοδο στην Ευρώπη, ενώ κατά τη μετανάστευση σχηματίζει σμήνη από εκατοντάδες ή ακόμη και χιλιάδες άτομα.