Ήταν 8η του Μάρτη του 1857, όταν οι γυναίκες εργάτριες στην κλωστοϋφαντουργία της Νέας Υόρκης κατέβηκαν σε απεργία και διαδήλωσαν απαιτώντας βελτίωση των απάνθρωπων συνθηκών εργασίας, μείωση των ωρών εργασίας τους και εξίσωση των μισθών τους με αυτούς των ανδρών. Η συγκέντρωση πνίγηκε στο αίμα.

Από τότε η 8η Μάρτη είναι μία ημερομηνία άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορία και τους αγώνες του γυναικείου και του εργατικού κινήματος. Οι γυναίκες πλέον συνειδητοποιούν την αξία και το ρόλο τους ως ισότιμα μέλη της κοινωνίας, καθώς και την ανάγκη ανάδειξης και διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους.

Σήμερα, παρά τις σημαντικές κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος, η ισοτιμία μεταξύ ανδρών και γυναικών είναι ζητούμενο. Οι γυναίκες συνεχίζουν να αποτελούν ένα κομμάτι της καπιταλιστικής κοινωνίας που υφίσταται πολύ μεγάλη εκμετάλλευση. Παρότι σημειώνεται σχετική υποχώρηση του γυναικείου κινήματος, δεν λείπουν και σήμερα παραδείγματα γυναικών που πρωτοπορούν στους αγώνες για εργατικές και γυναικείες διεκδικήσεις.

Ο αγώνας για τη γυναικεία χειραφέτηση δεν μπορεί να περιορίζεται σε φιέστες και επετείους αλλά οφείλει να διεξάγεται μέσα στην ίδια την καθημερινότητα, σε κάθε σπίτι, σε κάθε εργασιακό χώρο, σε κάθε γειτονιά. Η μνήμη και ο συμβολισμός της ημέρας αυτής αποτελεί οδοδείκτη για τη συνέχιση των αγώνων προς την έμφυλη απελευθέρωση.

Τιμάμε αγωνιστικά όσες γυναίκες, όπου γης, σηκώνουν το ανάστημά τους ενάντια στην εκμετάλλευση του καπιταλισμού, αλλά και εκείνες που συνεχίζουν να δέχονται μοιρολατρικά την καταπίεσή του χωρίς να αντιδρούν.

Τις καλούμε όμως να ενωθούν με το εργατικό λαϊκό κίνημα και μέσα από τα σωματεία, τους συλλόγους, τις ενώσεις επαγγελματιών, να μετατρέψουμε αυτή την επέτειο σε απαρχή νέων αγώνων για τα αναφαίρετα δικαιώματά μας, για τη ζωή μας, για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας.

Σήμερα η πρόοδος της επιστήμης και της τεχνολογίας μπορεί να εξασφαλίσει μόνιμη και σταθερή δουλειά, με μισθό που θα καλύπτει τις ανάγκες μας, με πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και λιγότερες ώρες εργασίας.

Αντί για όλα αυτά βρισκόμαστε αντιμέτωποι με την ολοένα και εντεινόμενη επίθεση στα δικαιώματα μας που αντιμετωπίζονται με την θεωρία του κόστους – κέρδους. Τα παραδείγματα στην ζωή μας είναι πάμπολλα, όπως το εργοδοτικό έγκλημα που κόστισε την ζωή στις 5 εργάτριες μανάδες στη βιομηχανία «Βιολάντα», στις χιλιάδες εργαζόμενες που έφυγαν σακατεμένες σωματικά και ψυχικά από τη δουλειά τους εξαιτίας της εντατικοποίησης, των αυστηρών deadlines, της δήθεν «ευελιξίας».

Ταυτόχρονα η ίδια πολιτική που θυσιάζει την ασφάλεια στο όνομα του κέρδους, κλιμακώνει και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο με πρόσφατες τις επιθέσεις ΗΠΑ–Ισραήλ στο Ιράν, στο πεδίο σκληρών ανταγωνισμών για ενέργεια και αγορές. Για τη διασφάλιση των κερδών τους ξεκληρίζουν μέχρι και δημοτικά σχολεία με δεκάδες νεκρά κοριτσάκια.

Η ελπίδα και η αισιοδοξία για τις γυναίκες της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μπορούν να γεννηθούν στο δρόμο της συλλογικής διεκδίκησης, του ταξικού αγώνα με βάση τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, για τη γυναικεία ισοτιμία και χειραφέτηση σε μια κοινωνία απαλλαγμένη από τα καπιταλιστικά δεσμά, χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

Σε αυτή την κατεύθυνση μπορούμε να ξανακερδίσουμε κατακτήσεις που χάσαμε, να αποσπάσουμε νέες. Αν δε δράσουμε τώρα θα μας πάρουν κι άλλα. Γι’ αυτό οι αγώνες σήμερα αποκτούν μεγάλη σημασία για να γίνει το αύριο δικό μας. Ενώνουμε τις φωνές μας με τις γυναίκες- θύματα των ιμπεριαλιστικών πολέμων και επεμβάσεων, που θυσιάζονται στο βωμό του κέρδους των επιχειρηματικών ομίλων. Παλεύουμε κατά της εμπλοκής, συμμετοχής της χώρας μας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

Αγωνιζόμαστε για μια ζωή με κοινωνική ισοτιμία των δυο φύλων και χειραφέτηση των σχέσεων τους από οποιαδήποτε καταπίεση και οικονομική εξάρτηση.