Στο κείμενό του ο Στέφανος Τζόκας αναφέρει:

«Ιστορική περίοδος ,ιστορικές αποφάσεις!

Υπάρχουν στιγμές στη ιστορία που είναι οριακές και οι αποφάσεις που καλούνται να πάρουν τα κοινωνικά και πολιτικά υποκείμενα ,καθορίζουν κατά πολύ ολόκληρες ιστορικές περιόδους μακροπρόθεσμα. Είναι σημεία τομές στην εξέλιξη του κοινωνικού και πολιτικού προτσές της ιστορίας. Σε μια τέτοια περίοδο βρίσκεται και σήμερα η ριζοσπαστική και επαναστατική αριστερά στην Ελλάδα. Οι αποφάσεις που καλούνται να παρθούν τώρα αναμένεται να καθορίσουν σε σημαντικό βαθμό το μέλλον της Αριστεράς και του λαού στη χώρα μας για τις επόμενες δεκαετίες.

Ιστορικά επομένως που βρισκόμαστε; Βρισκόμαστε μέσα σε μια περίοδο όπου το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα έχει μπει στην ίσως πιο βαθιά δομική κρίση. Είναι μια κρίση υπερσυσσώρευσης του κεφαλαίου τόσο στο οικονομικό όσο και στο επίπεδο της παραγωγικής διαδικασίας. Είναι ταυτόχρονα και πολιτική κρίση του αστικού κράτους και στο πως αυτό αρθρώνει την εξουσία του απέναντι στις υποτελείς τάξεις. Ενώ μπορούμε να πούμε ότι βρισκόμαστε και στην περίοδο όπου καταρρέει όλο αυτό το πολιτιστικό υπόδειγμα που θα ονομάζαμε δυτικό πολιτισμό. Αυτό οι κυρίαρχες τάξεις το έχουν αντιληφθεί πολύ καλύτερα από ότι η ίδια η αριστερά διεθνώς ,για αυτό και έχουν αρχίσει τα τελευταία χρόνια έναν κοινωνικό πόλεμο απέναντι στις υποτελείς τάξεις. Με κύριο στόχο να δημιουργήσουν ένα νέο μοντέλο καπιταλιστικής κοινωνικής οργάνωσης για να ξεπεράσουν την κρίση, ανεβάζοντας την κερδοφορία του κεφαλαίου εις βάρος της εργασίας και εξαθλιώνοντας ολόκληρους πληθυσμούς (χαρακτηριστικό παράδειγμα η Ελλάδα).

Σε αυτήν την κατάσταση βλέπουμε ότι σε παγκόσμιο επίπεδο οι υποτελείς τάξεις δεν μένουν απαθείς αλλά ζούμε και από την μεριά μας μια ιστορική περίοδο νέων εξεγέρσεων και επαναστάσεων που σε κάθε χώρα παίρνουν διαφορετική μορφή ,ένταση και έκφραση ανάλογα με το επίπεδο της ταξικής πάλης. Μπορούμε να πούμε ότι είναι μια μεσο-μακροπρόθεσμη κατάσταση στην οποία θα καλεστούμε όλοι μας να ανταπεξέλθουμε και να βάλουμε το δικό μας λιθαράκι ώστε να ανατείλει πραγματικά για την ανθρωπότητα μια νέα εποχή κοινωνικών μετασχηματισμών και μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής προοπτικής.

Σε αυτό το διεθνές σκηνικό η Ελλάδα είναι ο κατεξοχήν αδύναμος κρίκος στην ιμπεριαλιστική αλυσίδα. Είναι η χώρα όπου η ταξική πάλη είναι σε πολύ υψηλότερο επίπεδο από άλλες χώρες της Ευρώπης. Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν και η εκλογική επιτυχία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Δυστυχώς όμως η στρατηγική της ηγετικής του ομάδας δηλαδή η στρατηγική του αριστερού ευρωπαϊσμού αλλά και της ανάθεσης ηττήθηκε με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο και τον λογαριασμό καλείται να τον πληρώσει ο ελληνικός λαός. Ανεξάρτητα όμως από αυτό ,το ρήγμα στη νεοφιλελεύθερη κοινωνική μεθοδολογία του κεφαλαίου στην Ελλάδα είναι ενεργό και διευρυμένο όσο ποτέ. Αυτό φάνηκε και από το μεγαλειώδες 62% ΟΧΙ στο δημοψήφισμα . Πλέον ευρύτερες λαϊκές μάζες έχουν κατανοήσει ότι για την κατάργηση των μνημονίων είναι αναγκαία η έξοδος από την ευρωζώνη. Ότι φιλολαϊκή πολιτική και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας στα πλαίσια της Ε.Ε. είναι αδύνατη. Για να υπάρξει όμως μια διαφορετική πορεία για τη χώρα και το λαό είναι αναγκαία η ανασυγκρότηση και ανασύνθεση της ριζοσπαστικής αριστεράς για να δημιουργηθεί το πραγματικό αντίπαλο δέος-μέτωπο απέναντι στο ευρω-μνημονιακό στρατόπεδο.

Σήμερα στη ριζοσπαστική αριστερά δύο είναι οι κυρίαρχες λογικές που αυτή τη στιγμή συγκρούονται ιδεολογικά και πολιτικά. Από την μία μια σεχταριστική <<υπέρ-αριστερή>> τοποθέτηση ντυμένη με έντονα στοιχεία επαναστατικού βερμπαλισμού, χωρίς συγκεκριμένο πολιτικό σχέδιο διεξόδου από την κρίση προς όφελος των λαϊκών τάξεων. Μια ιδιότυπη έκφραση της μπερνασταΪνικής λογικής ότι ο τελικός σκοπός όποιος και αν είναι δεν έχει καμία σημασία το παν είναι το κίνημα και όπου οι σύντροφοι φαντασιώνονται μια επανάληψη της εφόδου στα χειμερινά ανάκτορα όταν ωριμάσουν οι συνθήκες. Μια λογική που μαθηματικά θα οδηγήσει στο περιθώριο την κομμουνιστική αριστερά και τις δυνάμεις της εργασίας από ήττα σε ήττα.

Από την άλλη, μεγάλη μερίδα (αν όχι η πλειοψηφία) της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής αριστεράς ορθώς αντιλαμβάνεται την ιστορικότητα της περιόδου και δίνει απαντήσεις πέρα από την πεπατημένη. Προσπαθεί να στοχαστεί μια σύγχρονη επαναστατική τακτική και στρατηγική για το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα κάνοντας κυρίως χρήση δύο εργαλείων. Εργαλείο πρώτο <<συγκεκριμένη ανάλυση της συγκεκριμένης κατάστασης >> ,ως την ψυχή του μαρξισμού όπως έλεγε και ο Λένιν. Διότι εάν οι ιστορικές τάσεις διαμορφώνουν την «υλική βάση» των πολιτικών στρατηγικών, το κατεξοχήν αντικείμενο της πολιτικής πρακτικής και παρέμβασης είναι η συγκυρία. Και δεύτερον η γραμμή μαζών ως εργαλείο της Μαοϊκής σκέψης , δηλαδή τον τρόπο με τον οποίο οι κομμουνιστές προσεγγίζουν τις μάζες για να μάθουν από αυτές και συγχρόνως να συμβάλλουν στη συγκρότηση της συνείδησής τους ώστε να δράσουν ως υποκείμενο της κοινωνικής αλλαγής. Θα μπορούσαμε να κωδικοποιήσουμε συνολικά αυτή την πολιτική λογική ως ένα σύγχρονο μπολσεβικισμό που σήμερα είναι η μόνη υπαρκτή τακτική και στρατηγική ώστε να μαζικοποιηθεί η ριζοσπαστική αριστερά και να επιτελέσει τον ιστορικό της ρόλο που είναι η κοινωνική αλλαγή και ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα.

Κατά την γνώμη μου η στρατηγική η οποία πρέπει να κατευθύνει την σκέψη μας και την δράση μας ως ριζοσπαστική αριστερά το αμέσως επόμενο διάστημα είναι αυτή του Ενιαίου Μετώπου του Λένιν –Τρότσκι από το 4ο συνέδριο της Γ΄ Διεθνούς (1922). Προφανώς αυτή η στρατηγική προσαρμοσμένη στις σημερινές συνθήκες .Το Μέτωπο θα πρέπει να περιέχει ένα αντιηγεμονικό πρόγραμμα που θα ενώνει πολιτικά την σύγχρονη εργατική τάξη στην Ελλάδα μαζί με τα σύμμαχα λαϊκά στρώματα ,το εν δυνάμει νέο ιστορικό μπλόκ . Θα χτίζεται ταυτόχρονα και από τα κάτω και από τα πάνω μεταξύ κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων-οργανώσεων ,θα έχει ως βασικό στόχο την αποδυνάμωση της ηγεμονίας του αντιπάλου και την κατάκτηση και της κυβερνητικής εξουσίας με την δημιουργία μιας Αριστερής κυβέρνησης η οποία και θα λάβει όλα τα μεταβατικά μέτρα του προγράμματος σε βάρος των κυρίαρχων τάξεων. Προφανώς προϋπόθεση για την επιτυχία αυτής της κυβέρνησης είναι η ανασυγκρότηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος και η οργάνωση του λαού μέσα από δικά του όργανα επιβολής της λαϊκής θέλησης. Τα μεταβατικά αυτά αιτήματα θα είναι ακριβώς η γέφυρα ανάμεσα στον πόλεμο θέσεων (φθορά του αντιπάλου) και πόλεμο κινήσεων (επίθεσης) ενταγμένα σε μια σύγχρονη σοσιαλιστική προοπτική .

Για να υλοποιηθεί αυτή η στρατηγική στην Ελλάδα είναι προφανές ότι χρειάζεται ευρύτερες συμμαχίες των κομμάτων και των οργανώσεων της αριστεράς . Το μεταβατικό πρόγραμμα θα έχει τους εξής βασικούς άξονες :

• Ακύρωση των δανειακών συμβάσεων ,άρνηση πληρωμής του χρέους και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του.

• Ακύρωση των μνημονίων ,εφαρμοστικών νόμων και μεσοπρόθεσμων.

• Έξοδος από την Ευρωζώνη-Μη εφαρμογή των δεσμεύσεων και των κατευθύνσεων της Ε.Ε. με προοπτική ρήξης.

• Εθνικοποίηση τραπεζών και στρατηγικών επιχειρήσεων της οικονομίας με παράλληλη εγκαθίδρυση κοινωνικού και εργατικού ελέγχου.

• Σύστημα προοδευτικής φορολόγησης-φορολόγηση του μεγάλου κεφαλαίου και φοροελαφρύνσεις στα λαϊκά στρώματα με κατάργηση του ΦΠΑ στα είδη λαϊκής κατανάλωσης-έλεγχος της κίνησης κεφαλαίων.

• Παραγωγική ανασυγκρότηση της οικονομίας με δημοκρατικό σχεδιασμό.

• Στήριξη μικρομεσαίων επιχειρήσεων και μικρομεσαίας αγροτιάς με θεσμοθέτηση δημοκρατικών οργανωμένων συνεταιρισμών.

• Ανάπτυξη ανεξάρτητης πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής και δημιουργία οικονομικών σχέσεων με άλλα κράτη στην βάση της ισοτιμίας και της αλληλεγγύης των λαών.

• Μέτρα ανόρθωσης του βιοτικού επιπέδου του λαού-δημόσια και δωρεάν παιδεία και υγεία-καθολική κοινωνική ασφάλιση.

• Μέτρα άμεσης αντιμετώπισης της ανεργίας μέσα από δημόσιες επενδύσεις αλλά και από εθνικοποίηση επιχειρήσεων που έχουν κλείσει (ή θα κλείσουν) οι ιδιοκτήτες τους.

• Υπεράσπιση της εθνικής ανεξαρτησίας της χώρας-αποκατάσταση της λαϊκής κυριαρχίας-έξοδος από το ΝΑΤΟ- απομάκρυνση των αμερικανικών βάσεων από την χώρα- προώθηση της ειρήνης μεταξύ των λαών ειδικά των Βαλκανίων ,της Μεσογείου αλλά και συνολικότερα.

• Ριζοσπαστικός εκδημοκρατισμός και αναπροσανατολισμός των ενόπλων δυνάμεων, των σωμάτων ασφαλείας, όλης της δημόσιας διοίκησης και των κρατικών μηχανισμών με την αποφασιστική συμμετοχή του ίδιου του λαού-Εκκαθάριση του κρατικού μηχανισμού από τα φασιστικά στοιχεία και ανασυγκρότησή του σε κοινωνική βάση- Κατάργηση των υψηλών αποδοχών και ιδιαίτερων προνομίων που λαμβάνουν συνδικαλιστές, υψηλόβαθμοι δημόσιοι υπάλληλοι, πολιτικά πρόσωπα, υπουργοί, βουλευτές κλπ.

• Κοινωνικός έλεγχος σε όλες τις μορφές πληροφόρησης- στήριξη πρωτοβουλιών κοινωνικών φορέων και της αυτοδιοίκησης στον τομέα της ενημέρωσης-Περιορισμός και θεσμικά της δράσης του μεγάλου κεφαλαίου στο τομέα των ΜΜΕ.

• Διεξαγωγή συντακτικής εθνοσυνέλευσης η οποία θα αποφασίσει για ριζοσπαστικές τομές στο ζήτημα της δημοκρατίας και των θεσμών αλλά και θα καταργήσει την ατομική ιδιοκτησία στις μεγάλες επιχειρήσεις στρατηγικής σημασίας για την οικονομία και κάνοντάς τες λαϊκή ιδιοκτησία.

Προφανώς η πολιτική συμφωνία αυτών των δυνάμεων πρέπει να γίνει όχι σε μια λογική κοπτοραπτικής και μπούλετ αλλά επί της ουσίας. Επίσης επειδή ο χρόνος δεν είναι υπέρ μας δεν υπάρχει άλλος τρόπος από το να γίνει αρχικά από τα πάνω. Το ελπιδοφόρο είναι ότι οργανωμένες δυνάμεις και αγωνιστές που προέρχονται από το σύνολο της αριστεράς συμφωνούν στην ουσία αυτού του πολιτικού περιεχομένου και της στρατηγικής. Τώρα είναι η ώρα για την δημιουργία ενός μαζικού Μετώπου (όχι απλά εκλογικής συνεργασίας) από όλες αυτές τις δυνάμεις που αντιλαμβάνονται την κρισιμότητα της περιόδου χωρίς μικρομεγαλισμούς και ηγεμονισμούς για να δημιουργηθεί το αντίπαλο δέος απέναντι στο ευρω-μνημονιακό μέτωπο και τις παρατάξεις του. Για να εκπροσωπηθεί και πολιτικά το μεγάλο ΟΧΙ του ελληνικού λαού. Για να ανοίξει ένας άλλος δρόμος για το λαό και τη χώρα που θα είναι υπόδειγμα για το σύνολο των ευρωπαϊκών λαών και κινημάτων. Είναι το χρέος μας απέναντι στην ιστορία και το Λαό!».