“Και είναι οι τρεις τελευταίες ομιλίες που ακούσαμε στη Βουλή ο λόγος για τον οποίο ορισμένες φορές ντρέπομαι που βρίσκομαι με κάποιους ανθρώπους στα ίδια έδρανα της Ελληνικής Βουλής.
Κύριε Πρόεδρε, συζητάμε σήμερα ένα νομοσχέδιο, το οποίο κανείς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως αυτονόητο. Θα μπορούσε κάποιος ή κάποια από εμάς να κομπάσει πως σήμερα, σαράντα τέσσερα χρόνια μετά την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας στη χώρα μας, όλοι εμείς οι Έλληνες Βουλευτές σηκώνουμε τον διακόπτη, ώστε να απλωθεί και στη χώρα μας το φως του Διαφωτισμού. Όμως, δυστυχώς, τα πράγματα δεν είναι έτσι.
Είναι ένα νομοσχέδιο το οποίο μπορεί -και έχει ήδη συμβεί- να χωριστεί σε δύο μέρη, στο δικαίωμα της αναδοχής και στο δικαίωμα της τεκνοθεσίας.
Αναδοχή, λοιπόν, σημαίνει να βοηθάς κάποιο άτομο να αναπτυχθεί και να μεγαλώσει, να φροντίζεις για τις ανάγκες του, όταν οι γονείς του αδυνατούν να αναλάβουν τις γονικές τους υποχρεώσεις. Επομένως, ανάδοχοι γονείς είναι άτομα τα οποία προσφέρουν ένα ζεστό και ασφαλές οικογενειακό περιβάλλον, όπου παρέχεται φροντίδα σε παιδιά άλλων γονιών για ένα χρονικό διάστημα, το οποίο μπορεί να διαρκέσει μερικές μέρες, μήνες, ή και χρόνια.
Τεκνοθεσία είναι η νομική διαδικασία κατά την οποία αποκτούν κάποιοι, με δικαστική απόφαση, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις του γονέα για ένα παιδί του οποίου δεν είναι φυσικοί γονείς.
Δυστυχώς, κυρίες και κύριοι Βουλευτές, κατά τη διάρκεια της συζήτησης του συγκεκριμένου νομοσχεδίου ακούστηκαν «τέρατα» από ανθρώπους που θέλουν να θεωρούνται οι ίδιοι προοδευτικοί, πως είναι μπροστά. Δυστυχώς, όμως, από τα λεγόμενά τους προκύπτει πως όχι μόνον δεν είναι μπροστά, αλλά είναι μάλιστα πάρα πολύ πίσω. Είναι τόσο πολύ πίσω που τους έχει ξεπεράσει και η ίδια η κοινωνία, η κοινωνία που οι ίδιοι προσπαθούν να ριζοσπατικοποιήσουν. Αυτοί κρατούν τις αλυσίδες της λήθης, της οπισθοδρόμησης, του παρελθόντος στα χέρια τους. Οπισθοδρομείτε, κύριοι την κοινωνία. Δεν την ριζοσπαστικοποιείτε.
Η συζήτηση κινείται γύρω από το άρθρο 8 του νομοσχεδίου. Κατά την άποψή μου κακώς. Εσείς οι συντηρητικοί θεωρείτε ότι είναι το προνομιακό σας πεδίο. Επιχείρημά σας είναι τα ενδεχόμενα σχόλια που θα ακούσουν τα παιδιά. Μάλιστα. Και υπερασπίζεστε εσείς οι συντηρητικοί την κανονική, κατά την άποψή σας, οικογένεια, «κανονική» οικογένεια όπου ο πατέρας δέρνει τη μάνα, γιατί είναι «άνδρας», «κανονική» οικογένεια όπου ο γονέας δέρνει τα παιδιά του και ασκεί ψυχολογική βία γιατί έτσι μπορεί. Η συζήτηση για το άρθρο 8 πρέπει να γίνει με την ορθή λογική για την απλοποίηση των διαδικασιών όσον αφορά στην αναδοχή των παιδιών, για να σώσουμε κάποια παιδιά που βρίσκονται σε ιδρύματα.
Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα, όμως, να μου δώσετε την ευκαιρία να αναφερθώ σε αυτό που κατά την άποψή μου έχει ιδιαίτερη σημασία, στην απλοποίηση, δηλαδή, των διαδικασιών της τεκνοθεσίας. Μπορεί οι συντηρητικοί Βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, οι οπισθοδρομικοί Βουλευτές, να κρύβονται πίσω από το άρθρο 8, πρέπει, όμως, να αναδειχθεί και η συντηρητική τους άποψη για την τεκνοθεσία, με όποιον τρόπο μπορούμε να το κάνουμε αυτό.
Κυρίες και κύριοι της Νέας Δημοκρατίας, ας μην το κρύψουμε άλλο, ας το πούμε και από εδώ καθαρά: Είστε εναντίον της τεκνοθεσίας. Πολλά νέα ζευγάρια σήμερα αδυνατούν να αποκτήσουν παιδί μέσω της γονιμοποίησης. Σημάδια των καιρών; Δεν ξέρω αν αυξήθηκε το ποσοστό των ζευγαριών ή απλώς πλέον οι άνθρωποι έχουν σπάσει τα παλιά ταμπού και μπορούν να το παραδεχθούν, όλοι μας, όμως, γνωρίζουμε ένα ζευγάρι στον οικογενειακό μας περίγυρο, που δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί. Λαχταρούν, όμως, να γίνουν γονείς και το υπάρχον πλαίσιο τους οδηγεί στα παράνομα δίχτυα της τεκνοθεσίας, να πάρουν παιδί από κάποιον γιατρό, γιατί εάν ακολουθήσουν την κανονική διαδικασία, δυστυχώς είναι τέτοια η δυσκολία, που δύσκολα θα μπορέσουν να γευτούν αυτήν την ευτυχία να γίνουν γονείς. «Ανίκανος» ο άνδρας ή αλλιώς και «τζούφιος» που δεν μπορεί να γονιμοποιήσει και πρέπει να ζήσει με αυτό το στίγμα! «Στέρφα» και «ανίκανη» η γυναίκα που δεν μπορεί να γονιμοποιήσει και πρέπει και αυτή να ζήσει με αυτό το στίγμα! Και τα νέα ζευγάρια λιώνουν στα κέντρα γονιμοποίησης!
Δυστυχώς, λοιπόν, η Ελληνική Βουλή αδιαφορεί γι’ αυτούς τους ανθρώπους, για τη δυστυχία που νιώθουν τα νέα ζευγάρια. Είναι, λοιπόν, ευκαιρία να αφήσουμε στην άκρη τους τακτικισμούς. Ας επιτρέψουμε στα νέα ζευγάρια να αποδώσουν την αγάπη, που έχει εγκλωβιστεί στο εσωτερικό τους, σε παιδιά που βρίσκονται στα ιδρύματα. Ας μην αδιαφορήσουμε περαιτέρω. Ας δώσουμε την ευκαιρία όλοι εμείς, μεγάλοι και παιδιά, να νιώσουμε την αγάπη της οικογένειας”.
