1. Η συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων της Ελλάδας και της ΠΓΔ Μακεδονίας εντάσσεται πλήρως στα επικίνδυνα τυχοδιωκτικά σχέδια των ΗΠΑ και της ΕΕ για τη μονιμοποίηση της ευρωΝΑΤΟϊκής παρουσίας και την ενσωμάτωση των Βαλκανίων σε αυτά. Με αυτή την έννοια έχει από την αρχή αντιδραστική ουσία και δεν μπορεί παρά να βρίσκει αντίθετους το εργατικό λαϊκό κίνημα και την μαχόμενη Αριστερά.

Η ΕΕ που διαμέλισε και το ΝΑΤΟ που βομβάρδισε τη Γιουγκοσλαβία δεν αποτελούν πυλώνες σταθερότητας στην περιοχή, ούτε φορείς λύσεων προς όφελος των λαών της περιοχής και της ειρήνης. Απεναντίας, επιδιώκουν την οικονομική λεηλασία των Βαλκανίων και των λαών τους, την μετατροπή τους σε πολιτικοστρατιωτικό προγεφύρωμα κατά της Ρωσίας και των ανταγωνιστών τους αναβαθμίζοντας έτσι την πολεμική απειλή. Ενισχύουν με όλους τους τρόπους (άμεσους ή έμμεσους) τους εθνικισμούς και μεγαλοϊδεατισμούς των αστικών τάξεων της περιοχής για να μπορούν να τους χρησιμοποιούν ως πιόνια στο γεωπολιτικό τους παιχνίδι.

2. Αποτελεί πρόκληση, ειδικά για τον ελληνικό λαό, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, την ώρα που περνά από τη βουλή μέτρα κοινωνικού κανιβαλισμού για δεκαετίες (μετά από οκτώ χρόνια μνημονιακού σφαγείου υπό το βούρδουλα της ΕΕ και του ΝΑΤΟ), να προωθεί την ένταξη και της ΠΓΔΜ στις δύο αυτές λυκοσυμμαχίες. Η μαχόμενη Αριστερά που παλεύει σταθερά για την έξοδο της Ελλάδας από ΕΕ και ΝΑΤΟ είναι από θέσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης στο πλευρό των εργαζομένων και αριστερών στη βόρεια γείτονά μας, που αγωνίζονται ενάντια στην ένταξη στους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς.

3. Η συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ προωθείται και επιβάλλεται με «το πιστόλι στον κρόταφο», ειδικά στο γειτονικό λαό και έχει «νονούς» τις ΗΠΑ, την ΕΕ και την Γερμανία, με τη συναίνεση των αστικών τάξεων σε Ελλάδα και ΠΓΔΜ. Δεν αποτελεί σε καμία περίπτωση αποτέλεσμα μιας δημοκρατικής διαδικασίας αυτοπροσδιορισμού και συνύπαρξης των λαών. Αποτυπώνει στην πράξη τον κυρίαρχο ρόλο των ηγεμονικών καπιταλιστικών-ιμπεριαλιστικών κρατών και των συνασπισμών τους (ΝΑΤΟ, ΕΕ), αλλά και την ανισοτιμία Αθήνας-Σκοπίων, υπέρ της Ελλάδας που εκβιάζει με το βέτο. Για όλους αυτούς τους λόγους δίνει ώθηση στους επικίνδυνους εθνικισμούς και στις δύο πλευρές των συνόρων.

4. Η κυβέρνηση Τσίπρα και με την προώθηση της συγκεκριμένης συμφωνίας διεκδικεί το ρόλο του βασικού «ατζέντη» για την ανάπτυξη των σχεδίων ΗΠΑ/ΝΑΤΟ και ΕΕ στην ευρύτερη περιοχή. Ταυτόχρονα, εκφράζει ενεργητικά τις επιδιώξεις του ελληνικού κεφαλαίου, που επιδιώκει την αναβαθμισμένη και ηγεμονική παρουσία στη γειτονική χώρα, την επανακατάκτηση θέσεων στα Βαλκάνια (μετά τη σημαντική αναδίπλωση λόγω κρίσης). Εκφράζει γενικότερα την προσπάθεια αναβάθμισης των συμφερόντων του, σε στενή σύμπλευση με ΗΠΑ και ΕΕ, σε Ανατολική Μεσόγειο και ευρύτερα, όπως αποτυπώνει και ο αντιδραστικός επιθετικός άξονας Ελλάδας-Ισραήλ-Αιγύπτου-Κύπρου, όπως και ο νέος κύκλος δυσβάσταχτων εξοπλισμών.

Πρόκειται για ενιαία στρατηγική που συνδυάζει την περιβόητη «έξοδο»-παραμονή στο ευρωμνημόνιο διαρκείας σε βάρος εργαζομένων και λαού με την έξοδο του ελληνικού κεφαλαίου (ως συνεταίρος από υποδεέστερες θέσεις με ΗΠΑ, ΕΕ) στην ευρύτερη περιοχή. Αυτή την ενιαία στρατηγική, διπλά επιθετική και επικίνδυνη σε εσωτερικό και εξωτερικό, προωθεί η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, γι’ αυτό έχει και την υποστήριξη του ντόπιου και ξένου κεφαλαίου.

5. Σε αυτό το δηλητηριασμένο πεδίο αναπτύσσονται οι επικίνδυνοι εθνικισμοί. Στην Ελλάδα ο εθνικισμός αποκτά ιδιαίτερα επιθετικό και άκρως αντιδραστικό χαρακτήρα, ενισχυόμενος από αστικά συμφέροντα, την Εκκλησία, διάφορα «μακεδονικά» κέντρα, τροφοδοτείται από ΝΔ, ακροδεξιά, ΑΝΕΛ, αποτελεί εκτροφείο φασιστικών, ρατσιστικών και ακροδεξιών ρευμάτων. Η επικίνδυνη ρητορική και τα εθνικιστικά συλλαλητήρια που ξεδιπλώνονται από το κατεστημένο (πολιτικούς, ΜΜΕ, παπαδαριό, οικονομικούς παράγοντες, κλπ) δυναμιτίζουν το κλίμα της ειρηνικής συμβίωσης και αποτελούν πρόσφορο έδαφος για την ανάπτυξη εχθρότητας ανάμεσα στους γειτονικούς λαούς με απρόβλεπτα δυσάρεστες συνέπειες. Το εθνικιστικό αυτό ρεύμα είναι πλήρως ενταγμένο στην αστική στρατηγική και στη ΝΑΤΟϊκή γραμμή, αφού δεν αμφισβητεί ούτε κατά κεραία την ένταξη και συμμόρφωση της Ελλάδας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, απεναντίας απαιτεί να αξιοποιηθεί σε βάρος των γειτονικών κρατών.

6. Στις σημερινές συνθήκες είναι επιτακτικά αναγκαίο ένα μαζικό ανατρεπτικό και ενωτικό, αντιπολεμικό, αντιιμπεριαλιστικό, αντιεθνικιστικό και διεθνιστικό κίνημα, με την πρωτοπόρα συμβολή της μαχόμενης, αντικαπιταλιστικής και σύγχρονα κομμουνιστικής Αριστεράς. Ένα κίνημα που θα αγωνιστεί για την ειρηνική συμβίωση των λαών, ενάντια στα σχέδια και τα συμφέροντα του ιμπεριαλισμού, των αστικών τάξεων και του εθνικισμού, ενάντια στην αλλαγή των σημερινών συνόρων στη περιοχή, για τη μη επιβολή ονομασίας στο γειτονικό λαό από ΝΑΤΟ και ΕΕ, τη μη ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ και την αποχώρηση της Ελλάδας, το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού μακριά από εθνικισμούς και αλυτρωτισμούς με σεβασμό στον πολυεθνικό χαρακτήρα της ιστορικής γεωγραφικής περιοχής της Μακεδονίας.

Σε αυτό το στόχο συμβάλλει αποφασιστικά η ενωτική αντιπολεμική πρωτοβουλία της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, που υπερβαίνει διαχωριστικές κινήσεις με περιορισμένο χαρακτήρα.

Το ΚΚΕ αντιτίθεται στη συμφωνία, προτάσσοντας όμως τον κίνδυνο από τον «αλυτρωτισμό της ΠΓΔΜ», ρίχνοντας αντικειμενικά νερό στον μύλο των εθνικιστικών προκαταλήψεων. και διευκολύνοντας επί της ουσίας την κυβέρνηση, συγκαλύπτοντας το κύριο που είναι η προώθηση της ευρωνατοϊκής ολοκλήρωσης και των συμφερόντων του ελληνικού κεφαλαίου. Ιδιαίτερα προβληματική είναι η άρνηση της ύπαρξης σλαβομακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Η ΛΑΕ κινείται σε ένα, ουσιαστικά παρόμοιο πλαίσιο, ενώ επιπλέον ένα σημαντικό τμήμα της αναπτύσσει σχέσεις με δυνάμεις εθνικιστικού προσανατολισμού, έστω και με προοδευτικό μανδύα.

- Όχι στη ΝΑΤΟποίηση των Βαλκανίων, έξω ΝΑΤΟ και ΕΕ από την περιοχή

- Έξω η Ελλάδα από ΝΑΤΟ και ΕΕ, όχι στην ένταξη της ΠΓΔΜ σε ΝΑΤΟ και ΕΕ

- Όχι στη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ, όχι στους «νονούς» των Βαλκανίων

- Φιλία, διεθνισμός και συνεργασία των λαών, σεβασμός στην ιστορία και τους αγώνες τους. Δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού σε όλους τους λαούς, κάτω ο εθνικισμός και στις δύο πλευρές των συνόρων.