Το συγκεκριμένο πρόβλημα εντοπίζεται σε όλη την Ελλάδα και οφείλεται εν πολλοίς στην ιδεοληψία της Κυβέρνησης, που δυσκόλεψε με τις νομοθετικές της παρεμβάσεις τις περιπτώσεις εισδοχής πολιτών τρίτων χωρών στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με πληροφορίες του atpreveza.gr το πρόβλημα παραμένει άλυτο στο Ν. Πρέβεζας και πανελλαδικά με το Υπουργείο να “κωφεύει” στα συνεχή αιτήματα αγροτικών συλλόγων και παραγωγών.

Οι αλλοδαποί εργάτες γης προτιμούν κυρίως την Ιταλία ή την Ισπανία, καθώς υπάρχουν μεγαλύτερες εργασιακές διευκολύνσεις και καλύτερες προοπτικές άδειας παραμονής σε σχέση με την Ελλάδα.

Ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ Αλέξης Χαρίτσης σε κοινοβουλευτική του Ερώτηση επισημαίνει μεταξύ άλλων για το ζήτημα:

“Ως αιτία για την φυγή των εργατών γης, όπως καταγγέλλουν και άλλοι δεκάδες αγροτικοί σύλλογοι της χώρας, είναι η τελευταία τροποποίηση του Ν 4915/2022 (άρθρα 94,95,96) όπου δικαίωμα εργασίας στην αγροτική παραγωγική διαδικασία έχουν μόνο οι περιπτώσεις εισδοχής πολιτών τρίτων χωρών, ως εποχικοί για 90 ημέρες ή για 9 μήνες με αναγκαστική αποχώρησή τους στη λήξη της προθεσμίας παραμονής τους. Αν οι εργάτες γης παραμένουν στην Ελλάδα για αυτό το μικρό χρονικό διάστημα και είναι αναγκασμένοι να φύγουν, χωρίς να γνωρίζουν αν θα επιστρέψουν την επόμενη χρονιά, τους δημιουργείται εργασιακή επισφάλεια και είναι φυσικό να προτιμούν άλλες χώρες όπου η νομοθεσία τους παρέχει τις απαραίτητες άδειες παραμονής και εργασίας, με πλήρη εργασιακά δικαιώματα. Αντίθετα το μεγαλύτερο ποσοστό εργατών γης που βρίσκεται εδώ και χρόνια στη χώρα μας και έχει πλέον την απαραίτητη εξειδίκευση, βρίσκεται σε καθεστώς παρανομίας, εφ’ όσον δεν διαθέτει τα απαραίτητα έγγραφα αδειών παραμονής και εργασίας, με αποτέλεσμα να βρίσκεται διαρκώς υπό το καθεστώς απέλασης...”.

Στη Βουλή έφερε το θέμα και η κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ-Κίνημα Αλλαγής (δείτε ΕΔΩ), όπου αναφέρει σε Ερώτηση μεταξύ άλλων: “Εντείνονται ανά την επικράτεια οι συνέπειες από την έλλειψη εργατών γης, που επιφέρει σημαντικό πλήγμα στον αγροτικό κόσμο, καθώς καθιστά ανέφικτη την εκτέλεση των αναγκαίων καθημερινών εργασιών στις καλλιέργειες, με ανυπολόγιστο αντίκτυπο στην οικονομική επιβίωση του πρωτογενούς τομέα και των τοπικών κοινωνιών στην περιφέρεια. Το εργατικό δυναμικό στα χωράφια βαίνει σταδιακά μειούμενο, δημιουργώντας δυσεπίλυτες δυσχέρειες συρρίκνωσης της παραγωγής και μείωσης των εξαγωγών φρούτων και λαχανικών από τη Χώρα μας”.

Σε κάθε περίπτωση η αγροτική παραγωγή κινδυνεύει να “τιναχθεί στον αέρα” σε μία περίοδο ιδιαίτερα ευαίσθητη λόγω και της επικείμενης επισιτιστικής κρίσης.