Έτσι, και με την ανοχή της βάσης της, η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ρίξει πολύ νερό στο κρασί της για να γίνει κυβέρνηση. Από το «θα σκίσουμε τα μνημόνια» πήγαμε στο «θα τα καταργήσουμε», στο «δεν θα εφαρμόσουμε τις συμφωνίες», στο «θα διαπραγματευτούμε σκληρά» και στο «δε θα κάνουμε μονομερείς ενέργειες». Και από το «θα επαναφέρουμε τους μισθούς με ένα άρθρο» πήγαμε στο «δε θα δημιουργήσουμε όμως και νέα ελλείμματα». Και άλλα πολλά, όπως η στροφή προς την εκκλησία (πότε ακούσατε τελευταία φορά για διαχωρισμό εκκλησίας- κράτους;), το κλείσιμο το μάτι στους μεγαλοεκδότες-εργολάβους (πότε ακούσατε τελευταία φορά για επανεξέταση του θέματος των αδειών των μεγάλων τηλεοπτικών καναλιών;), τη συνεργασία με εντελώς ξένους προς την αριστερά υποψήφιους και πλούσιους συνδικαλιστές που δεν εκφράζουν κανένα εκτός της συντεχνίας τους και έχουμε ακόμα άλλες δύο εβδομάδες οπότε έχει ο Θεός.

Αλλαγή πάνω στην αλλαγή θέσεων, ύφους και διατυπώσεων, κανείς δεν ξέρει όχι τι ακριβώς αλλά ούτε τι περίπου θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ αν γίνει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι πολίτες καλούνται να τους ψηφίσουν με τη λογική ότι μάλλον δεν θα είναι χειρότεροι από την απελθούσα κυβέρνηση. Όχι ελλείματα, όχι απολύσεις, όχι αποκρατικοποιήσεις, όχι νέοι φόροι, όχι δικό μας νόμισμα, όχι νέα μνημόνια και όχι νέες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις είναι συνδυασμός από εξαιρετικά δύσκολος ως αδύνατος σε μια χώρα που ακόμα είναι εκτός αγορών. Όσοι ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ ας διαλέξουν ποιο ή ποια από τα παραπάνω θα είναι ναι, τουλάχιστον για τα επόμενα χρόνια. Εγώ θα στοιχημάτιζα σε ναι σε νέο μνημόνιο για να εξασφαλιστεί η ροή χρήματος και ναι σε περισσότερους φόρους. Σε όσους δεν αρέσει όμως να ψηφίζουν με υποθέσεις, ατύχησαν.

Υπάρχει κόσμος έντονα πολιτικοποιημένος που σκέφτεται την αριστερά ως μια πολιτική σχολή που θα φροντίζει να δίνει ίσες ευκαιρίες σε όλους καταργώντας αποκλεισμούς και προστασίες αγαπημένων παιδιών, δε θα υποκύπτει στους εκβιασμούς κατεστημένων συμφερόντων, θα φορολογεί δίκαια και αποτελεσματικά, θα σέβεται και θα προστατεύει τη δημόσια περιουσία αλλά και απολύτως τη θέληση και προσπάθεια κάθε πολίτη για προσωπική και οικογενειακή ευτυχία, όπως ο κάθε ένας την αντιλαμβάνεται. Η αριστερά αυτών των πολιτών θα έφτιαχνε ένα αποτελεσματικό και ευέλικτο κρατικό μηχανισμό, απαλλαγμένο από κομματικά βαρίδια και σχεδιασμένο με στόχο την υψηλή παραγωγικότητα που θα υπηρετούσε τον πολίτη και όχι το ίδιο το κράτος ως οντότητα. Αυτή η αριστερά θα πολεμούσε με όλη της την ψυχή κάθε ρουσφέτι και πελατειακή σχέση ως το πλέον χαρακτηριστικό σημείο κοινωνικής παρακμής.

Αυτός ο κόσμος δεν είναι και δεν ήταν ποτέ πλειοψηφία ούτε στην κοινωνία ούτε στο ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά είναι αυτοί που μετακινούνται σε κάθε εκλογή εξασφαλίζοντας την απαραίτητη κρίσιμη μάζα ψηφοφόρων ψάχνοντας να βρουν αυτό που όλοι τάζουν αλλά δε φαίνεται να τους προσφέρει κανείς. Και αυτές οι εκλογές μάλλον θα τους έχουν πάλι άσχημα νέα.

Φαίνεται ότι ούτε η επόμενη κυβέρνηση θα τους κάνει τη χάρη.

Email για σχόλια- παρατηρήσεις: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.