Δεν συνηθίζω να διαβάζω την εφημερίδα στην οποία η κυρία Νατάσσα Μποφίλιου έδωσε συνέντευξη.

Ομολογώ όμως ότι με «ξένισαν» οι αντιδράσεις. «Νατάσα γλυκιά μου. Δεν είσαι τροτσκίστρια. Μια χαζοβιόλα είσαι» έγραψε στο Facebook, ο κ. Τατσόπουλος, και αυτό το «γραπτό» έφτασε με την ταχύτητα του φωτός, στο ιστολόγιο που διάβαζα για τις εξελίξεις με τους πλειστηριασμούς και το …ξύλο της ημέρας.

Από κοντά και ο κ. Μπογδάνος «Μποφίλιου: Η γνήσια επίγονος των αριστεροκουλτουροβάρδων της μεταπολίτευσης, των κλαψιάρηδων της ευμάρειας, των επιδοτούμενων κραουνάκηδων.» Έγραψε αυτός.

Γιατί όμως τέτοια επιθετικότητα, τέτοια βίαιη αντίδραση για μια συνέντευξη που η κα Μποφίλιου εξέφρασε τις απόψεις της;

Πάει καλά είπα στον εαυτό μου, δεν αξίζει ν’ ασχοληθεί κανείς περισσότερο.

Έλα όμως που το πράγμα απέκτησε και «θεσμικό»-πολιτικό χαρακτήρα.

Ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης, από τους κορυφαίους υποψήφιους για επικεφαλής της λεγόμενης «κεντροαριστεράς» έγραψε, χωρίς όμως να κατονομάζει την κ. Μποφίλιου: «Μετά τη διάψευση από τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, το επόμενο βήμα είναι να θέλεις να ανέβεις στο βουνό για να πολεμήσεις την Ευρώπη των τραπεζών (μια αριστερή εκδοχή, δηλαδή, της ατζέντας ψεκασμένων). Όλα αυτά βέβαια ειπωμένα τις μέρες της πρεμιέρας σου σε μια από τις μεγαλύτερες σκηνές των Αθηνών (και όχι των βουνών). Χωρίς να σκέφτεσαι καθόλου τις ευθύνες σου για όλους αυτούς που σε ακολουθούν. Γιατί οι καλλιτέχνες ξέρουν ότι οι θαυμαστές είναι πολλές φορές σαν τα μικρά παιδιά. Πιστεύουν τους έρωτες που τους τραγουδάνε και παίρνουν στα σοβαρά τις αντισυστημικές τους φανφάρες. Αφού ισχύει ότι “έρχονται οι μέρες του φωτός και μια εποχή τελειώνει”, γιατί να μην ισχύει ότι “η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μια δικτατορία”;» (οι υπογραμμίσεις δικές μας).

Όταν οι αντιδράσεις στις συστημικές επιλογές της κυβέρνησης περιορίζονται σε λίγους «ψεκασμένους» κατά τον κ. Θεοδωράκη – και όχι μόνο – τότε δεν τους ενοχλούν. Όταν όμως πρόσωπα με «αναγνωρισιμότητα» όπως η κ. Μποφίλιου εκφέρουν ένα πολιτικό λόγο – έστω και άναρθρα – ο οποίος αμφισβητεί την «ευρω-ενωσιακή» νομιμότητα, γίνονται «θηρία ανήμερα». Και «θηρίο ανήμερο» γίνεσαι όταν σε διακατέχει ο φόβος.

Μήπως τώρα, που με την ολοκλήρωση των «μνημονίων» βλέπουμε, σε όλη τους την έκταση, τις κοινωνικές επιπτώσεις της βίαιης αναδιάρθρωσης του εγχώριου καπιταλισμού, ο φόβος οδεύει προς τους «από πάνω»;